Քաղաքական Ստրուկը

Հինգ տարի անցավ մեծ ողբերգությունից, հինգ տարի անցավ անհաջող ընտրություններից, հինգ տարի անցավ խոստացված հաջողություններից, հինգ տարի անցավ…
Եվ այսօր՝ հինգ տարի անց, նորից ընտրություններ են: Ոմանք վերաբերվեցին հումորով, ոմանք՝ քամահրանքով, ոմանք՝ պայքարով, ոմանք՝ հաղթանակով, ոմանք էլ՝ Ստրուկներով: 
Այո՛, մենք այսօր Հայաստանում ունենք ստրուկներ, ովքեր դեռևս ապրում են մեր կողքին. նրանք մեր հարևաններն են, մեր ուսուցիչները, մեր ընկերների հարազատներն, ինչու չէ նաև մեր հարազատները: Ստրկատիրական համակարգը քանդվեց հենց այսօր, բայց ցավոք՝ մասամբ: Ստրուկներից շատերը հասկացան, որ իրենք են իրենց ստրկացնում, իրենք են իրենց վատը ցանկանում և իրենք են մեղավոր իրենց թշվառության համար:
Փետրվարի 18-ին կայացավ հեղափոխություն: Մարդիկ հավատացին իրենց ուժերին, մարդիկ հասկացան իրենց ճանապարհը, մարդիկ ընտրեցին փոփոխությունը, մարդիկ ընտրեցին երեխաների ապագան, շատերն էլ ընտրեցին անձնազոհությունը: Քիչ չէին այնպիսինները, ում պարտադրել էին, բայց նրանք չէին ենթարկվել, քանզի Ստրուկ այդպիսին չկա Հայաստանում: Բոլորը գիտակցեցին, որ իրենք են իրենց պետության տերն, իրենք են ընտրելու իրենց առաջնորդին, իրենք, այլ ոչ թե ընտրություններին չմասնակցած մարդկանց քվեները կամ էլ պարտադրված ձայները: Պարտադրված ձայները չեն ծնում գաղափարներ, չեն ստեղծում բարեկեցություն, չեն ապահովում արդարություն, չեն կառուցում ժողովրդավարություն, քանզի, եթե կարողանային կառուցել, ապա չէին դիմի պարտադրված ձայների օգնությանը:

Կայացավ թավշյա հեղափոխությունը, սակայն չընկալվեց և չընդունվեց պարտադրողների կողմից: Չընկալվեց նաև դիտորդների կողմից:Մեր վիճակը նման է Բեռլինի Վեհաժողովին, որի մասին Գարեգին Սրվաձտյանը ունի մի խոսք, որը բնորոշում է այսօրվա խնդիրները. «Հայերի խնդիրն իրենց մեջ է, այլ ոչ թե Բեռլինի ժողովի»: 
Այո՛, մեր խնդիրը մեր մեջ է, այլ ոչ թե դիտորդների: Նախ մենք՝ հայերս, պիտի ընդունենք մեր հաղթանակը, և մենք՝ հայերս, պիտի սովորենք արժանավայել ընդունել մեր պարտությունը: Սա է տղամարդկությունը, սա է քաղաքակրթությունը, սա է ժողովրդավարությունը, սա է ԱԶԱՏ ՈՒ ԱՆԿԱԽ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆԸ:Շատերն արձանագրեցին, որ այս ընտրությունները մեկ քայլ առաջ են: Հետաքրքիր է. –Որքա՞ն ճանապարհ է մեզ մնացել:Երևի մեկ կիլոմետր: Փաստորեն ինչ է ստացվում: Ամեն մի քայլը մեկ մետր, այսինքն 1000 քայլ է մեզ պակասում: Դիմանանք ևս 5000 հազար տարի և կտեսնենք արդյունքը:

Տեսնելը Հավատալ է…

Լևոն Հարությունյան, ք. Գյումրի

Այս նյութը մասնակցում է Գյումրի Ինֆոտան գավաթի մրցույթին:

Ինչու՞այսպես չարացան

Բարև, ես ՇուրաՄարտիրոսյանն եմ: Ես արդեն մեկ տարի է զբաղվում եմ քաղաքացիական լրագրությամբ, ու այս ընթացքում երբևիցե նախաբանով նյութ չեմ գրել:

Երևի այս նյութս իր տեսակի մեջ միակն է: Իմ «Ինչու՞այսպես չարացան» նյութը Հայաստանի, Ադրբեջանի, Վրաստանի և Թուրքիայի երիտասարդների, նրանց միջմշակութային հաղորդակցման և միմյանց նկատմամբ վարվող քաղաքականության մասին է…

2013 թվականի փետրվարի 22-ին տեղի ունեցավ Գյումրու երիտասարդական բանկ կոմիտեի հանդիպում-քննարկումը Շիրակի մարզի ակտիվ երիտասարդների հետ: Քննարկման հիմնական հարցերը վերաբերվում էին Անդրկովկասի երկրներին:

Հանդիպում-քննարկման ժամանակ բոլորն ազատորեն արտահայտեցին իրենց կարծիքները: Ներկաներից մեծամասնությանը բախտ էր վիճակվել շփվել Հայաստանի Հանրապետությանը սահմանակից երկրների երիտասարդների հետ: Գուցե նրանց կարծիքները սուբյեկտիվ էին, այնուամենայնիվ, նրանց բախտ էր վիճակվել ճանաչել և գործունեություն ծավալել մեր «հարևանների» հետ:

Խնդիրները շատվեն, լուծումները` նույնպես, սակայն անիրատեսական են դառնում, երբ չկա փոխադարձ հասկացվածություն և փոխզիջման ցանկություն: Կոնֆլիկտային հարաբերություններ ամենուրեք էլ կան, սակայն Հայաստանի դեպքում այն առանձնանում է իրեն բնորոշ յուրահատկությամբ: Այնպիսի հարաբերություններ սեփական հարևանների հետ, ինչպիսին ունի Հայաստանը, չունի ոչ մի այլ երկիր: Չնայած այն ամենի`Հայաստանի Հանրապետությունը փորձում է փոխզիջումների գնալ հարևանների հետ, բայց կարծես խնդիրները գնալով դառնում են էլ ավելի դժվար լուծելի, և մտացածին կծիկը, քանդվելու փոխարեն, գնալով մեծանում է: Հայստանի Հանրապետության համար այս հարցը շատ ավելի կարևոր է, քանի որ այն «ծովից ծով Հայաստանից» մնացել է մի բուռ հող: Մեր պայքարի նպատակն է` վերականգնել մեր տարածքային ամբողջականությունը, լիարժեքորեն հայրենիք վերադարձնել Ջավախքը, Նախիջևանը, ԼՂՀ-ն, Արևմտյան Հայաստանը՝ մեր պապական հողերը: 

Մեր նպատակն է, որ ամբողջ աշխարհը ճանաչի Հայոց ցեղասպանությունը: Հայ ազգը 20-րդ  դարի սկզբին`քաղաքակրթության զարգացման և կատարելագործման տարիներին, տեսավ մի երևույթ, որը նույնիսկ Քարե դարին բնորոշ չէր:
Հայ ազգը 20-րդ դարի վերջին կրկին ճաշակեց «հարևանների>> կողմից մատուցված դառը անակնկալը, և այն կրկին անտեսվեց աշխարհում ամենահզոր կառույցի՝ միջազգայինհանրությանկողմից:

Այսօր Հայաստանի Հանրապետությունն ապացուցեց, որ արդարությունը վերականգնվում է, երբ նրա թիկունքին կանգնած է հզոր մի բռունցք՝ հայի հավաքական բռունցքը, որը  պատրաստ է ընդունել ցանկացածի նետած ձեռնոցը և պաշտպանել այն, ինչ արյան գնով է ձեռք բերվել:

Երիտասարդական բանկի նպատակն է ժամանակի ընթացքում թշնամացած հարևան երկրների երիտասարդների միջև կապել երկխոսության կամուրջ, որը ենթակա չի լինի ոչնչացման:

Չմոռանանք, որ հենց երիտասարդներն են ցանկացած պետության կայուն ուժն ու ապագան: 

Ես վստահ եմ, որ ԴՈՒ, այո՛, հենց ԴՈՒ, կկարողանաս փոխել ինչ-որ մի բան, թեկուզ`աննշան:

Ուզում եմ դիմել հենց ՔԵԶ, որ վերհիշես ու համոզվես, որ ցանկացած որոշում, ցանկացած նախագիծ, որ վերջում հայտնվել է միջազգային հանրության ուշադրության կենտրոնում, սկսվել է մեկ անհատից, հետո նրան է միացել մեկ ուրիշը, հետո` ևս մեկն ու այդպես շարունակ…

ԴՈՒ նույնպես կարող ես լինել հզոր և ուժեղ, բայց այն դեպքում, երբ կճանաչես  ՔԵԶ, քաջատեղյակ կլինես ՔՈ պատմությանը, ՔՈ պապերի անցյալին:

Հավատա՛ և վստահորեն կառուցիր ՔՈ ու ՔՈ երկրի ապագան ՔՈ իսկ ձեռքերով:
Երբ երիտասարդ էի, ուզում էի բարեփոխել աշխարհը, հասուն տարիքում ցանկանում էի փոխել իմ երկիրը, երբ տարիքս առա, ուզում էի ընտանիքս բարեփոխել, բայց միայն մահվան մահճում հասկացա, որ պիտի փոխեի ինքս ինձ, արդյունքում գուցե փոխվեին և՛ ընտանիքս, և՛երկիրս, և՛ աշխարհը…

Ուինսթոն Չերչիլ

Շուրա Մարտիրոսյան, ք. Գյումրի

Այս նյութը մասնակցում է Գյումրի Ինֆոտան գավաթի մրցույթին:

Մոտենում է Մարտի 8-ը

Մոտենում է Մարտի 8-ը՝ Կանանց միջազգային օրը, որը տոնում են ամբողջ աշխարհում և պաշտոնապես հայտարարված է ՄԱԿ-ի կողմից: Այս օրը հիմնականում ընդունված է համարել որպես կանանց՝ հասարակության մեջ ունեցած դերի և իրավունքների համար անցյալում մղված պայքարի օր:

 Այս օրն իգական սեռի ներկայացուցիչները ստանում են ծաղիկներ և այլ նվերներ, բայց հարկ է նշել, որ Մարտի 8-ը ոչ թե կանանց հաճոյանալու,  այլ հեղափոխական կանանց փառաբանելու օրն է, ովքեր ձգտում էին տղամարդկանց հետ հավասար իրավունքներ ունենալուն:

  Իսկ ահա Հայաստանում անկախությունից հետո փորձեցին տոնացույցից հանել Մարտի 8-ը և որպես այլընտրանք` ապրիլի 7-ը հռչակվեց Մայրության և գեղեցկության օր:

 Մարտի 8-ը խորապես սիրվել էր հայերի կողմից, և արդեն ձևավորված ավանդույթին հակառակ գնալն անիմաստ էր, այդ իսկ պատճառով տոնը վերականգնվեց: Եվ հիմա արդեն մարտի 8-ից ապրիլի 7-ը, ոչ պաշտոնապես, համարվում է կանանց միամսյակ: Հիմա արդեն այս տոնը նշում են աշխարհի 27 երկրում. մի շարք երկրներում այս տոնը մոռացության է մատնվել:

 Նշեմ նաև, որ  կանանց տոնը համընկնում է բնության զարթոնքի՝գարնան նախերգանքի հետ:
ՇՆՈՐՀԱՎՈՐ բոլոր գեղեցիկ սեռի ներկայացուցիչների գալիք տոնը, ցանկանում եմ առողջություն, սեր ,երջանկություն և միշտ ժպտացող հայացքներ!!!!!!!!

Աննա Խաչատրյան, ք. Գյումրի
Այս նյութը մասնակցում է Գյումրի Ինֆոտան գավաթի մրցույթին:

«Ճանաչիր փողի արժեքը» ավանդային արշավի առցանց մրցույթի հաղթողը Գյումրի Ինֆոտնից է

Ամերիա բանկն վերջապես ամփոփեց «Ճանաչիր փողի արժեքը» ավանդային արշավի ֆեյսբուքյան էջում հայտարարված առցանց մրցույթի արդյուքները: Հինգ առավելագույն “Like”-եր հավաքած բլոգերների կողմից կատարված գրառումները մրցույթի եզրափակիչ փուլում ուսումնասիրվեցին Ամերիաբանկի ներկայացուցիչներից կազմված հանձնաժողովի կողմից, մասնավորապես ուսումնասիրվեց գրառումների համապատասխանությունը մրցույթի կանոններով սահմանված չափանիշներն:

Հաղթող ճանաչվեց 17-ամյա Շուրա Մարտիրրոսյանը Գյումրուց, ով Գյումրի Ինֆոտան անդամ է: Ամերիաբանկում նրան հանձնվեց մրցանակը` 200,000 ՀՀ դրամ, որը տրամադրվեց Ամերիաբանկի VISA Gift միջազգային քարտով:

Շուրան անկեղծորեն ներկայացրեց, որը ինքը չէր էլ պատկերացնում, որ կարող է հաղթող ճանաչվել և առաջին հերթին կարևորում էր իր մասնակցությունը, այլ ոչ հաղթանակը, սակայն եզրափակիչ փուլ անցնելուց հետո նա մեծ հույս էր տածում, որ հենց ինքը կարող է դառնալ լավագույնը: Երիտասարդ բլոգերի համար շատ ոգևորիչ էր այս հաղթանակը, քանի որ սա առցանց մրցույթի մասնակցության նրա առաջին փորձն էր:

Այն հարցին, թե ինչ արժեք ունի փողը Շուրայի կյանքում, և որն է իր համար ամենակարևոր արժեքը կյանքում, վերջինս պատասխանեց. «Փողը նոր ճանապարհներ հարթելու, հնարավորությունները բարելավելո ւև նոր ձեռքբերումների համար եմ կարևորում, իսկ կյանքում ամենամեծ արժեքը` գնահատել ունեցածը և ձգտե լհասնել ավելիին»: