-Առաջին հերթին փակ հաստատություններ ասելով հասկանում ենք
քրեակատարողական հիմնարկները, հոգեբուժարանները, եվ ներկայիս պայմաններում նաև մեկուսացման
վայրերը: Կարևոր եմ համարում առաջին հերթին խոսել, թե ինչ պայմաններում են մարդիկ պահվում
փակ հաստատություններում, օրինակ` հոգեբուժարաններում վերջին երկու տարիներին վիճակը
այդքան էլ բարվոք չէ՝ թե շենքային, թե տեխնիկական հատվածով, սակայն վերջերս ընդունվել
է մի օրենք, ըստ որի մարդուն չեն կարող ստիպողաբար
պահել հոգեբուժարաններում, եթե քրեական հանցանագործություն
կամ օրենքի հետ կապված խնդիրներ չի ստեղծել:
-Ո՞րն է ընդունված օրենքի դրական եվ բացասական կողմը:
-Սա մի կողմից լավ է այն առումով, որ
մարդուն իր կամքից անկախ չեն կարող պահել, և վատ է այն առումով, որ անհատը կարող է
գիտակցական բավարար մակարդակ չունենալ և վնասել շրջապատի մարդկանց` վերահսկողության
տակ չմնալով: Իմ կարծիքով պետությունը պետք է ստեղծի կիսաբաց հաստատություններ, որտեղ
ագրեսիվության բավարար մակարդակ չունեցող մարդիկ ինքնակամ գան բուժվելու որոշակի գումարով: Ընտանիքի անդամների համաձայնությամբ նրանց հաճախ թույլատրվի դուրս գալ զբոսնելու:
Ինչ վերաբերում է քրեակատարողական հիմնարկներին, վերջին տարիներին և հեղափոխությունից
հետո վիճակն ավելի բարվոք է, նախկինում եղել են մի շարք բողոքներ, որ եթե մի սենյակեւմ պիտի մնան հինգ հոգի, մնում
են տասնյոթ հոգի, մարդիկ հատակներին են քնում և ավելանում է միմյանց վրա ճնշումներ
գործադրելը, իսկ այժմ նման բողոքներ գրեթե չկան: Նման հիմնարկներում առավել պետք է
աշխատակազմի հետ աշխատանքներ տանել, նոր մեթոդներ կիրառել աշխատանքն ավելի արդյունավետ
դարձնելու համար և ստեղծել մի անձնակազմ, որը հնարավորինս կբացառի իրար մեջ «հարց
լուծելու» մշակույթը:
